Muzeum Henryka Sienkiewicza mieści się w położonym w parku pałacyku z końca XIX w. ofiarowanym polskiemu nobliście w 1900 r. We wnętrzach zgromadzono eksponaty związane z życiem pisarza, jego dorobkiem oraz epoką, w której tworzył.

Muzeum Wsi Kieleckiej - jeden z największych skansenów w Polsce (65 ha powierzchni). Są tam drewniane chałupy, zagrody kryte strzechą, stara organistówka i szlachecki dworek. Skansen dzieli się na kilka sektorów: świętokrzyski, wyżynny, lessowy i budownictwa małomiasteczkowego. Na uwagę zasługuje potężny, samotny wiatrak z początku XXw., przeniesiony do Tokarni z pobliskiego Grzmucina.

Muzeum im. Przypkowskich posiada trzecią co do wielkości (po Oxford i Chicago) kolekcję zegarów i gnomonografów. Wśród nich są klepsydry piaskowe, majolikowa klepsydra wodna tryskająca fontanną co pół godziny, zegary japońskie, francuskie i niemieckie. W muzeum można zobaczyć również wiele innych atrakcji: gabinet lekarski Feliksa Przypkowskiego, bibliotekę ze starodrukami (jedno z pierwszych wydań dzieł Kopernika, Galileusza, Keplera), naczynia i wyposażenie apteczne, ekspozycję naczyń kuchennych, a także pamiątki po Przypkowskich.

Klasztor Cystersów i Kościół św. Wojciecha Spośród barokowego wyposażenia - stiukowe ołtarze, bogato rzeźbione stalle, ambona i wspaniałe 54-głosowe organy - wyróżnia się wczesnogotycki nagrobek w południowej kaplicy. W kościele jest też kaplica bł. Wincentego Kadłubka, kronikarza. Obok klasztoru znajduje się barokowa dzwonnica, późnobarokowa brama cmentarna oraz ogród ze starymi grabami.

Muzeum Mikołaja Reja mieści się w dworku pochodzącym z ok. 1800 r., postawionym na miejscu dawnego dworku pisarza. Zbiory muzealne prezentują pamiątki po pisarzu.

Kompleks klasztorny z kościołem św. Michała uważany jest za jeden z największych i najpiękniejszych zespołów barokowych w Polsce. W jednonawowym kościele z lat 1686-92 zachowało się barokowe wyposażenie m. in. oryginalna, bogato zdobiona ambona z 1695 r. oparta o pień drzewa genealogicznego, wyrastającego z piersi św. Benedykta. Całość kompozycji wieńczy rzeźba pelikana symbolizująca miłość Z tego samego okresu pochodzą stalle w prezbiterium z malowanymi scenami z życia pustelników, ołtarze boczne w bogatych, złoconych ramach i ławki kościelne z ornamentyką roślinną.

Kościół św. Józefa z XVII w. Dość skromne wnętrze, typowe dla kościołów Reformatów, pochodzi z 1820 r. bowiem poprzednie strawił pożar w 1809 r. W podziemiach kościoła, w oszklonej trumnie złożono zmuminifikowane zwłoki wojewodzianki sandomierskiej, zmarłej przed 300 laty. Naturalna mumifikacja zwłok stanowi jedną z najbardziej niezwykłych zagadek starego Sandomierza.

Kościół św. Ducha - świątynia stanowi część kompleksu założonego przez kanoników regularnych św. Ducha, zwanych popularnie duchakami. Zgromadzenie to zajmowało się działalnością charytatywną, wznosiło szpitale i ochronki. Obok kościoła znajdują się wzniesione przez zakonników zabudowania dawnego szpitala św. Ducha, które do roku 1982 nieprzerwanie pełniły tę funkcję. Obecny kościół ma wyposażenie barokowo-rokokowe. W kaplicy znajduje się bardzo cenna gotycka figura Chrystusa Frasobliwego.

Kościół św. Jakuba został zaliczony przez historyków sztuki do grupy zabytków najwyższej klasy. Świątynia należąca do zespołu klasztornego Dominikanów jest jedną z najstarszych budowli ceglanych w Plosce. Wznoszony w XIII w. i na początku XIV w. kościół uzyskał kształt romańsko-gotyckiej trójnawowej bazyliki. Po prawej stronie prezbiterium znajduje się niezmiernie ciekawy, drewniany sarkofag księżniczki Adelajdy, domniemanej fundatorki klasztoru, wykonany w 1676 r. z jednego pnia dębowego.

Bazylika Katedralna Narodzenia NMP, której fundatorem był w 1360 r. król Kazimierz Wielki.

Brama Opatowska, jedyna ocalała spośród czterech bram wjazdowych do miasta. Ze szczytu bramy roztacza się niezapomniana panorama miasta i okolic.

Podziemna trasa turystyczna powstała poprzez połączenie dawnych piwnic i magazynów kupieckich podczas górniczych prac zabezpieczających. Jej długość wynosi 470 m, a óżnica poziomów dochodzi do 12m.

Ratusz gotycko-renesansowy mieszczący Muzeum Okręgowe prezentujące dokumenty historyczne, monety, białą broń, obrazy, judaika, stare meble oraz makietę miasta.

Muzeum Diecezjalne mieszczące się w domu zbudowanym w 1476 r. przez Jana Długosza dla księży misjonarzy. W ekspozycji m. in.: obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem L. Cranacha, romańska rzeźba Madonny z Goźlic, dywan turecki przywieziony przez Jana III Sobieskiego, liczne meble, tkaniny, ceramika, broń, rzeźby i obrazy.

Zamek zbudowany w I poł. XIV w. przez Kazimierza Wielkiego, rozbudowany za czasów Jagiellonów. podczas potopu szwedzkiego został wysadzony w powietrze. Ocalało tylko skrzydło zachodnie, w którym aktualnie mieści się muzeum i stylowa kawiarnia.

Wąwóz królowej Jadwigi, ciągący się od ul. Krakowskiej do ul. Staromiejskiej, stanowi największą atrakcję spacerową Sandomierza. Przez stulecia woda wypłukała w miękkiej glebie lessowej 500-metrowy trakt o stromych, wysokich do 10 m ścianach, porośniętych bujną roślinnością. Skłaniające się ku sobie gałęzie drzew po obu stronach tworzą zielone sklepienie tunelu.

Zamek w stylu renesansowym powstały na miejscu wcześniejszej gotyckiej warowni. Obecny kształt uzyskał w XVII w. Jego bryła zachowała się nadal w stanie nienaruszonym. Posiada piękny dziedziniec arkadowy, a godne uwagi są też portale i sztukaterie w komnatach.